
– चक्र उपाध्याय, कक्षा- ९ ए
बालउद्धार मावि, बुनपा-१० कपन, काठमाडौँ
अँध्यारोको छाती चिरेर उज्यालो जन्मिन्छ,
टुटेका सपनाबाटै नयाँ विश्वास पलाउँछ।
हारको खरानीमाथि आशा रोप्दा,
प्रगतिको फूल समयसँगै फुलाउँछ।
कसैले देखेन मेरा निद्रा हराएका रात,
कसैले सुनेन मौन प्रार्थनाका शब्दहरू।
तर ती नै रातहरूले बनाए मलाई,
जहाँ आँसु पनि बने मेरा गुरुहरू।
ढुंगामय बाटोमा नाङ्गो खुट्टा हिँडें,
काँडाले चिथोरे, रगत बग्यो।
तर हरेक पीडाले सिकायो एउटा पाठ
सहनशीलताले नै भविष्य जग्यो।
सजिलो बाटो रोज्नेहरू धेरै थिए,
म कठिन बाटोको सहयात्री बनेँ।
किनकि मलाई थाहा थियो,
प्रगति सधैं संघर्षमै भेटिन्छ भन्ने।
आजको पसिना भोलिको पहिचान हो,
आजको मौनता भोलिको गर्जन।
मेहनत कहिल्यै धोका दिँदैन,
यो नै हो जीवनको अटल शासन।
कहिले लडेँ, कहिले चिप्लिएँ,
कहिले आफैंसँग हारें।
तर प्रत्येक हारपछाडि,
आफ्नै कमजोरीसँग युद्ध जितें।
आँधी आयो, हुरी आयो,
विश्वास डगमग्याउने क्षण आए।
तर धैर्यलाई ढाल बनाएर,
म लक्ष्यतर्फ अझ कडा भएँ।
सानो कदमबाट सुरु भएको यात्रा,
आज आत्मविश्वासमा रूपान्तरित छ।
किनकि निरन्तर प्रयासले,
असम्भव पनि सम्भावनामा परिणत छ।
म केवल जितको खोजीमा छैन,
म परिवर्तनको यात्रामा छु।
आफू बदल्दै, समाज बदल्ने,
त्यहीँ नै प्रगतिको अर्थ बुझ्छु।
हिजो म थिएँ प्रश्नहरूले घेरिएको,
आज उत्तर खोज्दै अघि बढेको।
भोलि म स्वयं उत्तर हुनेछु,
प्रगतिको उदाहरण बनेर उभिनेछु।
किनकि प्रगति पदक मात्र होइन,
यो त सोच, श्रम र साहस हो।
लडेर उठ्ने आँट नै साँचो विजय,
त्यहीँ नै जीवनको वास्तविक विकास हो।